فضاپیمای وویجر۱ که ۳۶ سال پیش واسه ملاقات با غولای گازی منظومه شمسی پرتاب شد، الان یه ساله که خارج از مرزهای منظومه شمسی و در فضای میان ستاره ای هست.

spaceدر آخر انتظار محققان به سر رسید و اولین وسیله ساخته دست بشر تونست به فضای خارج منظومه شمسی وارد شه. وویجر۱، فضاپیمای ۳۶ ساله ناسا که ۱۹ میلیارد کیلومتر از خونه اش دور شده، یه ساله که از مرزهای خارجی منظومه شمسی خارج و وارد فضای میان ستاره ای شده.

به گزارش بی بی سی، فضاپیمای وویجر۱ در سال ۲۰۰۴/۱۳۸۳ به مرز منظومه شمسی که از اون به هلیوپاز یاد می شه، رسیده بود. اینجا جاییه که پلاسمای خورشیدی با پلاسمای میان ستاره ای به تعادل رسیده و سرعت بادهای خورشیدی در اون شدیدا افت می کنه. وویجر۱ به ابزاری مجهز بود که می تونست عبور از این منطقه رو با دقت مشخص کنه، اما این وسیله در سال ۱۹۸۰/۱۳۵۹ از کار افتاد و به خاطر همین، کسی نمی دونست چقدر زمان میبره تا وویجر۱ از این منطقه عبور کنه. حالا محققان با منتشر کردن مقاله ای در نشریه ساینس اعلام کردن که این فضاپیما در آگوست ۲۰۱۲/مرداد ۱۳۹۱ از منظومه شمسی خارج و به فضای میان ستاره ای وارد شده.

این کشف به کمک یکی از طوفانای بزرگ خورشیدی اتفاق افتاده. در مارس ۲۰۱۲/اسفند ۱۳۹۰، فوران بزرگی در سطح خورشید اتفاق افتاد که طوفانی از ذرات باردار و پرانرژی رو به طرف وویجر۱ روونه کرد. این طوفان ۱۳ ماه بعد به وویجر رسید و کامپیوتر این فضاپیما اطلاعات اندازه گیری شده رو به طرف زمین مخابره کرد. این اطلاعات رادیویی پس از ۱۷ ساعت به زمین رسید و محققان با تحلیل اونا فهمیدن چگالی این ذرات ۴۰ برابر بیشتر از مقداریه که اگه در وویجر در هلیوپاز قرار داشت، باید اندازه گیری می کرد. محققان به جستجوی اطلاعات دریافتی از وویجر در ماه های قبل پرداختن و تونستن اثرات مشابهی رو در اکتبر و نوامبر ۲۰۱۲ / مهر و آبان ۱۳۹۱ ببینن. با مقایسه این پدیده ها، اونا به این نتیجه رسیدن که وویجر۱ در ۲۵ آگوست ۲۰۱۲/۴ شهریور ۱۳۹۱ از منظومه شمسی خارج شده و در اون زمان، فاصله اش از ما ۱۲۱ واحدنجومی بوده. (واحد نجومی برابر فاصله متوسط زمین از خورشید در طول یه سال یا تقریبا ۱۵۰ میلیون کیلومتره).

این را هم حتما بخوانید :   سئو سایت با بهینه سازی کلمات کلیدی و بازاریابی کلید واژه

وویجر۱ در سپتامبر ۱۹۷۷/شهریور ۱۳۵۶ و ۱۶ روز پس از فضاپیمای وویجر۲ پرتاب شد. وویجر۱ در مارس ۱۹۷۹/اسفند ۱۳۵۷ به سیاره مشتری رسید و با به کار گیری گرانش بزرگ این سیاره خود رو به طرف سیاره زحل پرتاب کرد. این فضاپیما در نوامبر ۱۹۸۰/آبان ۱۳۵۹ از کنار زحل گذشت و رهسپار مرزهای خارجی منظومه شمسی شد. اگه تغییری در مدار وویجر۱ ایجاد نشه، حدود ۴۰هزار سال دیگه از فاصله ۱.۶ سال نوری ستاره ای در صورت فلکی زرافه عبور می کنه.

فضاپیمای دیگه یعنی وویجر۲ در جولای ۱۹۷۹/تیر ۱۳۵۸ به مشتری رسید و در آگوست ۱۹۸۱/شهریور ۱۳۶۰ از کنار زحل عبور کرد؛ اما ماموریت وویجر۲ این بود که با به کار گیری جاذبه زحل، خود رو به سیارات اورانوس و نپتون برسونه که در ژانویه ۱۹۸۶/بهمن ۱۳۶۴ و آگوست ۱۹۸۹/شهریور ۱۳۶۸ از کنار اونا عبور کرد و بعد راه خود رو به طرف خارج منظومه شمسی ادامه داد. وویجر۲ قراره حدود ۲۹۶هزار سال دیگه از فاصله ۴.۳ سال نوری شباهنگ، پرنورترین ستاره آسمون شب بگذره. روی این دو فضاپیما لوحی طلایی به همراه یه مجموعه اطلاعات دیجیتالی قرار داره که حامل پیام دوستی مردم زمین، موقعیت زمین و منظومه شمسی نسبت به ستارگان دور و بر و نمونه هایی از صدا و تصویر موجودات زنده روی زمین و آثار برجسته فرهنگی آدمای روی زمینه.

مهندسان ناسا امیدوارن ژنراتورهای هسته ای نصب شده روی این دو فضاپیما تا سال ۲۰۲۰/۱۳۹۹ دووم بیارن و خصوصا وویجر۱ بتونه اطلاعات با ارزشی از فضای میان ستاره ای واسه ما بفرسته.

روزگار نو

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *