فصل پنجم : بحث و نتیجه گیری
۱-۵ مقدمه
در این فصل ابتدا خلاصه تحقیق ارائه شده و سپس در بخش بحث و بررسی به مقایسه نتایج به دست آمده دراین تحقیق با سایر تحقیقات و همچنین توجیه علمی نتایج به دست آمده در تحقیق به همراه نتیجه گیری و پیشنهادات پرداخته شده است.
۲-۵ خلاصه تحقیق
هدف اصلی از انجام این پژوهش بررسی تاثیر دو نوع تمرین گیرنده های عمقی روی حس وضعیت مفصل زانوی بازیکن زن بسکتبال بود. ۲۰ نفر از بازیکنان حرفه ای سوپر لیگ کشور با میانگین و انحراف معیار (سن ۷۶/۶±۵۰/۲۲ سال، وزن ۹۳/۵±۳۲/۶۵ کیلوگرم، قد ۰۲/۶±۳/۱۷۰ سانتی متر و شاخص توده بدنی ۸۲/۱±۰۱/۲۲) که همگی از سلامت کامل برخوردار بودند به طور داوطلبانه در این تحقیق شرکت کردند. این افراد به طور تصادفی به دو گروه تجربی تقسیم شدند. سه جلسه قبل از شروع تمرینات گیرنده های عمقی پیش آزمون تست بازسازی زاویه زانو در دو زاویه ۳۰ و ۶۰ درجه در دو وضعیت تحمل وزن و بدون تحمل وزن (ایستاده و نشسته) به عمل آمد. پس از آن دو تیم در مدت شش هفته، هر هفته سه جلسه و هر جلسه ۱۵-۲۰ دقیقه در طی گرم کردن برنامه های تمرینی گیرنده های عمقی را که برنامه گروه یک شامل ایستادن با چشمان بسته روی وابل بورد، اسکوات جفت و تک پا چشم باز و بسته روی وابل بورد، پاس کاری و دریبل روی وابل بورد و تمرینات پرشی همراه با فرود جفت پا روی تشک نرم، و تمرینات گروه دو شامل اسکوات تک پا چشم بسته ، اسکووات همراه با حرکت ضربدری[۷۳] پا، پرش همراه با تنه ی هم تیمی و فرود جفت پا، پرش افقی و عمودی فرود چشم بسته، پرش از روی جعبه همزمان با پاس دادن به یار. پس از اتمام تمرینات و انجام پس آزمون از دو روش آماری توصیفی برای گزارش میانگین و انحراف استاندارد و آمار استنباطی که با آزمون کولموگروف اسمیرنوف نرمال بودن داده ها و برای مقایسه میانگین ها از روش آماری t مستقل من ویتنی وt همبسته ویلکسون استفاده شد. نتایج نشان داد که در پیش آزمون و پس آزمون بین دو گروه هیچ اختلاف معناداری وجود ندارد، ولی بین پس آزمون و پیش آزمون گروه اول در وضعیت تحمل وزن زاویه ۳۰ درجه اختلاف معناداری دیده می شود.
۳-۵ بحث و بررسی
هدف اصلی این پژوهش مقایسه دو نوع تمرین گیرنده عمقی روی حس وضعیت زانوی بازیکن زن بسکتبال بود.

  • فرضیه اول مبنی بر حس وضعیت زانو در وضعیت اعمال وزن بدن در بازیکنان زن بسکتبال گروه آزمایشی تمرین روی تخته لغزان و تیوپ بادی قبل و بعد از اعمال تمرین تفاوت دارد، در هر دو زاویه ۳۰و۶۰ درجه تائید می شود. نتیجه به دست آمده نشان داد که تمرینات روی وابل بورد می تواند در طی شش هفته حس وضعیت زانو را بهبود بخشد. در وضعیت نشسته زانو به صورت ایزوله تست میشود و نتایج ارزیابی حس وضعیت مفصل کمتر از عوامل تاثیر گذار دیگر خواهد بود حال آنکه در وضعیت ایستاده، دقت بازسازی زاویه مفصل زانو می تواند متاثر از عوامل دیگری مانند تحریک گیرنده های حس کف پا، موقعیت مجاور و میزان و شدت انقباضات عضلانی باشد. تست های ایستاده به دو دلیل در ارزیابی حس وضعیت مفصل زانو در نظر گرفته می شوند: اول اینکه این وضعیت عملکردی تر از وضعیت نشسته یا بدون تحمل وزن است و دوم این که در این وضعیت تمامی گیرنده های پروپریوسپتیو به طور هماهنگ با یکدیگر به کار گرفته می شوند، نظیر آنچه در فعالیت های ورزشی و یا روزمره اتفاق می افتد. بیکر و همکاران[۷۴] ۲۰۰۲، مارکس و همکاران[۷۵] ۱۹۹۳، گیلسینگ[۷۶] ۱۹۹۵، تست های ایستاده را به دلیل عملکردی بودن از تست های نشسته با اهمیت تر می دانند(۹۱،۹۰،۶۹). تمرینات انجام شده نیز در حالت ایستاده و در زنجیره بسته به آزمودنی ها اعمال شد و همچنین آزمودنی ها در حین حفظ تعادل روی وابل برد و انجام تمرینات زاویه زانو را در حدود زاویه ۳۰ درجه نگه میداشتند که می تواند طبق اصل ویژگی تمرین توجیهی برای تغییرات بیشتر در این زاویه باشد. این نتایج گفته های گریفین و همکاران[۷۷] ۲۰۰۶، را که کمترین زمان لازم برای فراخوانی اجزای حرکتی و هماهنگی عصبی عضلانی را شش هفته تمرین تعیین کرده است(۹۳) تایید می کند. همچنین مانند تحقیق پانیک و همکاران[۷۸] ۲۰۰۸، تاثیر تمرینات گیرنده های عمقی را بر حس وضعیت زانو تایید میکند(۲۵). همچنین فونگ و همکاران[۷۹] ۲۰۰۶ بعد از سه ماه تمرینات تای چی بهبود حس وضعیت زانو را گزارش کرده اند (۹۲)که با نتیجه کسب شده هم خوانی دارد. بنابر این به نظر می رسد تمرینات روی وابل بورد می توانند تاثیر خود را در کوتاهترین زمان ممکن بر حس وضعیت مفصل زانو بگذارند، و به نظر میرسد تحریکات وارد شده به دلیل کاهش ثبات سطح اتکا باعث بهبود هماهنگی های عصبی عضلانی و پایین آمدن آستانه تحریک گیرنده های عمقی شده است.
  • فرضیه دوم مبنی بر حس وضعیت زانو در وضعیت بدون اعمال وزن بدن در بازیکنان زن بسکتبال گروه آزمایشی با استفاده از تخته لغزان و تیوپ بادی، قبل و بعد از اعمال تمرین تفاوت دارد، رد می شود. این که ویژگی های تمرین روی حس وضعیت زانو در حالت نشسته تاثیر گذار نبوده ولی در حالت ایستاده موثر بوده است، می تواند به دلیل استفاده از اطلاعات گیرنده های کف پایی و هماهنگی بین کمپلکس مچ پا و زانو حاصل شده باشد که در حالت نشسته این منابع حسی موجود نمی باشند. البته در مورد اینکه دقت باز سازی زاویه در حالت نشسته و ایستاده با هم متفاوت اند محققین به نتیجه مشخصی نرسیده اند. در مطالعه ای که کرامر و همکاران[۸۰] (۱۹۹۷) انجام دادند و در آن چهار زاویه در دو وضعیت نشسته و ایستاده در دو جلسه در دو گروه مبتلا به سندروم درد کشککی رانی و کنترل تست شد توانایی بازسازی زوایا در هر دو گروه در وضعیت نشسته بهتر از وضعیت ایستاده بود به طوری که اختلاف این دو وضعیت معنا دار بود(۹۴). نتایج مطالعه او مشابه مطالعه کیفر و همکاران (۱۹۹۸) بود(۹۵). خطای بیشتر در بازسازی زاویه در وضعیت ایستاده در این دو مطالعه به وجود منابع اطلاعاتی بیشتر، افزایش بار حسی، عدم تمرکز فرد برای بازسازی زاویه و عدم تست زانو به صورت ایزوله نسبت داده شد. در مطالعات اندرسون و همکاران[۸۱] (۱۹۹۵)، دوروئین و همکاران[۸۲] (۱۹۹۷) میزان خطای مطلق، به طور معنادار در تست های ایستاده کمتر از تست های نشسته بود. در توجیه این تفاوت، می توان آورد که وضعیت نیمه اسکوات در تست وضعیت ایستاده ضرورتا به صورت اکتیو انجام می شود، لذا این احتمال وجود دارد که افراد مورد مطالعه از حرکت اکتیو انجام شده به عنوان یک راهنما (نشانه حرکت) جهت درک بهتر موقعیت زانو و بازسازی آن استفاده می کنند. در حرکت دادن پسیو اندام در وضعیت نشسته به دلیل عدم وزن اندازی، عدم انقباضات عضلانی و مقاومت، احتمال استفاده از حرکت اندام به عنوان یک راهنما کمتر است. در آزمون های ایستاده یک ارتباط خطی نسبتا قوی میان حرکت همزمان مفصل ران و زانو وجود دارد، لذا افراد می توانند از حس وضعیت و حرکت مفصل ران، به منظور بازسازی زاویه مفصل زانو استفاده نمایند. وضعیت آزمون اندام در حالت ایستاده منجر به افزایش بازخورد های پروپریوسپشن از مفاصل مجاور می گردد. نواحی حسی کورتکس مغز از این اطلاعات در خهت بازسازی زانو استفاده می کنند. تحریک پوست کف پا در وضعیت ایستاده و همچنین دورسی فلکشن مچ پا و کشیده شدن گاستروسولئوس نیز از عوامل دیگر دخیل در بازسازی بهتر در تست ایستاده هستند. تعیین کننده دیگر در وضعیت ایستاده افزایش انقباضات عضلانی (به دلیل افزایش وزن) در تمام اندام می باشد(۹۶،۹۷). بسیاری از مطالعات نشان داده اند که دقت آزمون های اکتیو رد مقایسه با آزمون های پسیو، در ارزیابی حس وضعیت مفصل به دلیل افزایش انقباضات عضلانی بیشتر است. تماس نوک انگشتان دست برای حفظ تعادل(که در این مطالعه نیز از تماس نوک انگشتان دست برای حفظ تعادل استفاده شده بود) می تواند عامل باز سازی بهتر زاویه تست شده در وضعیت ایستاده باشد. هرینگتون[۸۳](۲۰۰۵) و مارکس و همکاران (۱۹۹۳) نشان دادند که تماس بسیار کم نوک انگشتان دست برای حمایت فیزیکی به طور معنا داری می تواند نوسانات پاسچر را در ایستادن یکطرفه و دو طرفه در افراد با چشمان بسته تقلیل دهد(۹۸،۹۱). نتیجه مطالعه حاضر از این نظر که میزان خطای مطلق در پس آزمون در حالت ایستاده کمتر است را تایید می کند. از آنجایی که تمرینات باعث کاهش خطای بازسازی در هر دو وضعیت شده ولی در حالت نشسته به سطح معناداری نرسیده است، علاوه بر آنچه ذکر شده است می توان چنین برداشت کرد بهبود هماهنگی های مسیر های عصبی آوران و وابران بیش از بهبود حساسیت گیرنده های مفصلی بوده است، چرا که آزمون ایستاده به شکل تمرینات انجام شده شبیه تر است.
  • فرضیه سوم حس وضعیت زانو در وضعیت اعمال وزن بدن در بازیکنان زن بسکتبال گروه آزمایشی تمرین اسکوات پرش و فرود تغییر مسیر، قبل و بعد از اعمال تمرین تفاوت دارد، رد می شود. تمرینات انجام شده اگرچه باعث کاهش خطای مطلق شده است ولی اختلاف معنا دار نبوده است. از آنجا که مدت زمان تمرین در تحقیق پانیک ۲۰۰۸و فونگ و همکاران ۲۰۰۶ بیش از سه ماه بوده است اینکه تغییرات در بین گروه دوم معنادار نبوده است می تواند به دلیل کوتاهی زمان و یا نوع تمرینات باشد. درحال حاضر کمترین زمان لازم برای تمرینات موثر پیشگیرانه مشخص نشده است ، این تمرینات نشان داد که شش هفته تمرین برای این تمرینات چندان مناسب نیست که طبق نتایج گریفین و همکاران (۲۰۰۶) پیشنهاد شده اند، واین زمان برای فراخوانی حرکتی لازم است ونه برای هایپرتروفی ویا افزایش استقامت مناسب است و به هر حال تمرینات میتوانند به دلیل تمرین روی فاکتورهای عصبی عضلانی در طی شش هفته موثر باشد(۹۳). این تحقیق یافته های گریفین را رد می کند و با یافته های کوگلان و همکاران[۸۴] ۲۰۰۷ در رابطه با زمان هماهنگی های عصبی و الگو های حرکتی تمرینات عصبی عضلانی در طی چهارهفته در الگوی حرکتی مچ پای ورزشکاران حرفه ای تفاوت معنا داری دیده نشده است(۹۹)، در رابطه با اینکه این مدت زمان مناسب برای پاسخ به هماهنگی های عصبی عضلانی نیست، همخوانی دارد. مطالعات لفارت و همکاران[۸۵] (۱۹۹۲)، آتفیلد[۸۶] (۱۹۹۶) همچنین دقت بازسازی زاویه خارجی را نسبت به زاویه میانی بیان کرده اند(۱۰۰،۱۰۱)، که این نتایج با این تحقیقات همخوانی دارد، هر چند از لحاظ آماری معنا دار نیست. مانند آزمون های گروه اول در حالت ایستاده خطای مطلق بازسازی در زاویه ۳۰ درجه کمتر از ۶۰ درجه است. دقت بهتر بازسازی زاویه در دامنه خارجی ۳۰ درجه در حالت ایستاده را می توان به کاربردی بودن این زاویه حین فعالیت های مختلف روزمره و ورزشی نسبت داد. و همچنین میزان فعالیت عضلات زانو که در زاویه خارجی بیشتر از زاویه ۶۰ درجه می باشد. در این تمرینات از افزایش تحریکات به وسیله بی ثباتی سطح اتکا استفاده نشده است، که می تواند تاثیر تمرینات را کاهش داده وممکن است به زمان و مدت طولانی تری برای سازگاری نیاز باشد.
  • فرضیه چهارم حس وضعیت زانو در وضعیت بدون اعمال وزن بدن در بازیکنان زن بسکتبال گروه آزمایشی تمرین اسکوات پرش و فرود تغییر مسیر، قبل و بعد از اعمال تمرین تفاوت دارد، رد می شود. حتی افزایش میانگین خطا بعد از تمرینات دیده می شود با این حال در حالت نشسته زاویه خارجی دارای خطای کمتری است که این نتیجه با تحقیقات بیکر و همکاران (۲۰۰۲) که در دو گروه سندروم درد کشککی رانی و کنترل اختلاف بین میانگین خطا در زاویه خارجی ۲۰ درجه نسبت به ۶۰ درجه معنا دار بوده است(۶۸). خطای کمتر بازسازی زاویه در دامنه خارجی در وضعیت نشسته را می توان به شدت انقباضات و در نتیجه فشردگی بیشتر سطوح مفصلی[۸۷] داد. همچنین افزایش میزان خطا ممکن است به دلایلی باشد که در محدوده کنترل محقق نبوده است، مانند خستگی، میزان انگیزه فرد مورد مطالعه و سایر عوامل روحی روانی فرد. همچنین در این گروه تغییرات موثرتر در آزمون ایستاده نسبت به آزمون نشسته می تواند به دلیل هماهنگی های مسیر های عصبی باشد تا کاهش آستانه تحریک گیرنده ای عمقی.
  • فرضیه پنجم حس وضعیت زانو در وضعیت اعمال وزن بدن در بازیکنان زن بسکتبال گروه آزمایشی تمرین روی تخته لغزان و تیوپ بادی و حس وضعیت زانو در وضعیت اعمال وزن بدن در زن بسکتبال گروه آزمایشی تمرین اسکوات پرش و فرود تغییر مسیر، بعد از اعمال تمرین تفاوت دارد، رد می شود.
این را هم حتما بخوانید :
مقایسه تاثیر دو نوع تمرین گیرنده عمقی بر حس وضعیت مفصل زانو بازیکنان ...

فرضیه ششم حس وضعیت زانو در وضعیت بدون اعمال وزن بدن در بازیکنان زن بسکتبال گروه آزمایشی تمرین روی تخته لغزان و تیوپ بادی و حس وضعیت زانو در وضعیت بدون اعمال وزن بدن در بازیکنان زن بسکتبال گروه آزمایشی تمرین اسکوات پرش و فرود تغییر مسیر، بعد از اعمال تمرین تفاوت دارد، تایید می شود. تغییر در بین دو گروه پس از انجام تمرینات به خصوص در آزمون های ایستاده دیده شد. هر دو گروه پس از انجام تمرینات با کاهش خطای مطلق همراه شدند. این کاهش در گروه اول در تمام زوایا و وضعیت های تست بیشتر بوده است، هر چند در هیچ زاویه ای اختلاف معنادار نبوده است. دلیل این کاهش بیشتر را می توان به نوع تمرینات گروه اول نسبت داد. در طراحی دو برنامه تمرینات سعی شد تا از نظر شکل حرکات تا جای ممکن متشابه انتخاب شوند تا تاثیر تمرینات با استفاده از وابل برد و تشک قابل استنباط باشد. نتایج تمرینات هم بیانگر موثر بودن استفاده از این وسایل در این نوع از تمرینات بوده است. افزایش تحریکات به دلیل بی ثباتی سطح اتکا به نحوی باعث افزایش شدت تمرین می شود، و الگو های کنترل حرکتی را در شرایط غیر قابل پیش بینی تقویت می کند. به نظر می رسد تمام برنامه های موفق دارای چنین ویژگی هایی می باشند: برنامه های کششی و قدرتی متداول، تمرینات هوازی، چابکی، پلیومتریک و تمرینات هوشیاری از خطرو همانند تمرینات توانبخشی تمرینات پیشگیرانه بایستی به گونه ای طراحی شود که شامل یک جزء مربوط به فعالیت گیرنده های عمقی در سه سطح از کنترل حرکتی را شامل شود: رفلکس های نخاعی، برنامه ریزی های شناختی و فعالیت ساقه مغز(۱۰۲). تمریناتی که در برنامه های تمرینی این تحقیق استفاده شد، بر اساس داده های مطالعات موفق قبلی در تیم هندبال بود(۱۰۳). توجه روی راستای قرار گیری مفصل ران، زانو و مچ پا به خصوص قرار گیری زانو بالای انگشت شسست با استفاده از مطالعات استراپ[۸۸] و بویستن مولر[۸۹] و اولسن[۹۰] به دست آمده است(۱۰۴،۱۰۵). تجزیه تحلیل ویدئویی مکانیزم آسیب ACL در تیم هندبال نشان داد که بازیکنان می توانستند با جلوگیری از افت داخلی زانو در حین حرکات پرشی و یا تغییر سرعت ناگهانی برای جلوگیری از آسیب دیدگی سود ببرند. بر اساس اطلاعات در والیبال برنامه ما همچنین بر فرود دو بعد از پرش به جای فرود روی یک پا تاکید دارد(۱۰۵). اطلاعات کمی در رابطه با برنامه های پیشگیری روی هماهنگی عصبی عضلانی حس وضعیت مفصل وجود دارد. سیستم عصبی عضلانی حس حرکتی شامل تمام قسمت های حسی حرکتی و یکپارچگی مرکزی و اجزای پردازشی

برای دانلود متن کامل پایان نامه به سایت zusa.ir مراجعه نمایید.