روش اتخاذ شده در پی روش سیستمهای مورد استفاده در استانداردهای ISO ، روش ” برنامهریزی- اجرا- کنترل و بررسی- اقدام” (PDCA) است. شکل زیر مراحل روش ارزیابی عملکرد پیشنهادی و ادغام آن با سیستمهای مدیریت را نشان میدهد (کوالهو و موی[۷۷]، ۲۰۱۳).
جنبههای دیگر این روش عبارتند از:
این برای ارائه مدیریت با اطلاعات قابل اطمینان و اعتماد طراحی شده است و اساسی برای تعیین اینکه آیا مجموعه معیارهای عملکرد سازمانی به کارگرفته شده توسط مدیریت سازمان مناسب میباشد یا خیر، است.
این روش میتواند در هر نوع سازمانی با هر اندازهای به کار رود اما به طور خاص برای سازمانهای کوچک و متوسط مناسبتر است.
صرف نظر از اینکه آیا سازمانها سیستمهای مدیریتی دارند یا ندارند، این روش میتواند در سازمانها به کار رود، زیرا این روش نیز سیستمی است.
نتایج ارزیابی عملکرد میتواند به عنوان منبع دادهها برای گزارش عملکرد سازمانی به افراد مد نظر، استفاده شود (کوالهو و موی، ۲۰۱۳).
استفاده از این روش و استاندارد مدیریت ریسک AS/NZS 4360:1999 (استاندارد استرالیا و استاندارد نیوزلند) اجازه میدهد تا فعالیتهای شرکتهایی در موقعیت ریسک بالا و همچنین فعالیتهای روزانه و معمول تجزیه و تحلیل شود. همچنین اجازه میدهد تا مسائل اجتماعی و فرهنگی از طریق گروهی متشکل از کارفرمایان، کارکنان و عموم مورئ تحلیل و ارزیابی قرار گیرد. برای اثربخشی، این روش به استفاده از شاخصهای مناسب به منظور ارائه اطلاعات در مورد ویژگیهای کلیدی فعالیتهای سازمانی، سیستمهای مدیریت و حوزه نفوذ نیاز دارد. شاخصهایی ترجیح داده میشوند که بتواندر جال و آینده از آنها استفاده نمود (کوالهو و موی، ۲۰۱۳).
مدل MS
گزارشهای سه لایه زیرین خارجی
گزارش های عملیاتی داخلی
اقدام و اجرای ارزیابی عملکرد (ACT-A)
کنترل و بررسی ارزیابی عملکرد (CHECK- C)
اجرای ارزیابی عملکرد (DO-D)
*جمعآوری داده *تجزیه و تحلیل دادهها * ارزیابی اطلاعات *گزارش و ارتباطات
برنامه ریزی ارزیابی عملکرد (برنامه-P)
روش ارزیابی عملکرد
برنامه ریزی MS (برنامه-P)
بهبود مستمر
بهبود مستمر
اجرای MS (DO-D) MS
کنترل و بررسی MS (CHECK- C)
اقدام مدیریت MS (ACT-A)
شکل ۲-۹) روش ارزیابی عملکرد و ادغام آن با سیستمهای مدیریت (کوالهو و موی، ۲۰۱۳)
ارزیابی عملکرد با کارت امتیازی متوازن
مفهوم کارت امتیازی متوازن (BSC) اولین بار توسط کاپلان و نورتون در اوایل دهه ۱۹۹۰ توسعه داده شد و پس از آن به طور گسترده ای برای ایجاد استراتژی های کسب و کار اتخاذ شد. به طور گسترده تر BSC اتخاذ شده، سیستم مدیریت عملکرد برای همترازی دیدگاه و ماموریت با نشان دادن چهار چشمانداز متفاوت است:
(۱) مالی؛
(۲) مشتری؛
(۳) فرایند داخلی؛ و
(۴) ظرفیت .
بعضی از تحقیقات نشان میدهد که میتوان مفهوم BSC را برای برنامه ریزی و ارزیابی پروژه یادگیری به کار برد. مدل BSC میتواند به مدیران در تصمیمگیریهای مدیریتی کمک کند، چنین مدلی میتواند اطلاعات مهمی مانند این که “آیا این پروژه موفق است؟ “و یا” عامل کلیدی موفقیت / شکست چیست؟ ” را مشخص کند (چیو و همکاران، ۲۰۱۲).
ارزیابی عملکرد با مدیریت کیفیت جامع
شیوه مدیریت کیفیت جامع (TQM) به عنوان یک استراتژی بهبود و روشی برای ارزیابی عملکرد است که توسط اکثر سازمانها در سراسر جهان پذیرفته شده است. به طوری که کیفیت حکم یک عامل رقابتی را دارد. جایگاه TQM کاملا مشخص است: اگر سازمانی فلسفه مدیریتی بهبود مستمر را توسعه دهد و شیوههای حمایت سازمانی لازم را ارائه دهد، میتواند بهبود کیفیت را به دست آورد. با صبر، پشتکار و کار سخت، بسیاری از سازمانها با موفقیت این شیوه ها را در طول دهه گذشته با نتایج فوق العاده اجرا کردهاند. موتورولا، فورد، کادیلاک ، ایرباس، نستله ، شل، تویوتا و فیلیپس برخی از دستاوردهای TQM شناخته شده در بازار جهانی هستند. با این حال ، شیوههای کیفیت آنها، زمان و صبر در زمان پیاده سازی، و نظم و انضباط برای رسیدن به بلوغ و بقا است. در حالی که کارشناسان کیفیت مثل دمینگ، جوران و کرازبی بیان میکنند که سازمانها باید بهبود کیفیت از دیدگاه بلند مدت را در نظر بگیرند، آنها نیز اشاره میکنند که دستیابی به برخی از بهبود کیفیتها میتواند خوشنودی ایجاد کند. علاوه بر این، آنها توافق دارند که کیفیت میتواند مانع مشکلات سازمانی جدید و یا حال حاضر شود. کارشناسان کیفیت استدلال میکنند که مدیریت کیفیت جامع ابزاری است که میتوان بر اساس آن عملکرد سازمان را ارزیابی نمود و با دیگر سازمانها مقایسه کرد. بنابراین TQM به عنوان ابزار ارزیابی عملکرد شناخته میشود. برخی از کارشناسان کیفیت دیدگاه مشابهای از چرخه بهبود کیفیت را به اشتراک میگذارند یعنی معتقدند که در ابتدا راهاندازی شده، سپس از طریق مرحله توسعه به بلوغ میرسد و سازمان TQM به دست میآید (لونگنیچر و اسکازرو[۷۸]، ۲۰۱۲).
ارزیابی عملکرد ایمن
هدف اولیه از ارزیابی ایمن، تعیین علت اساسی و واقعی حوادث است. تجزیه و تحلیل ایمن با مشکل ارزیابی آینده مبهم و کمّی کردن خروجی ایمن رو به رو است. اما به نقل از پیتر و واترمن، کوکس و تایت بیان کردهاند که “چه میشود که اندازهگیری انجام

برای دانلود متن کامل پایان نامه به سایت zusa.ir مراجعه نمایید.

میشود. برای برخی چیزها معیارهایی قرار داده میشود تا بتوان آنها را ارزیابی نمود. مدیریت به این موضوع توجه میکند. آگاهی به سادگی پاسخهای در دسترس و مردمی را ایجاد میکند.” بنابراین چالشهایی برای تجزیه و تحلیل ایمن وجود دارد. تلاشهایی در جهت ارزیابی عملکرد برنامه های ایمن انجام شده است. به طور کلی مدل توافقی ارائه نشده است (اَدبییایی و همکاران[۷۹]، ۲۰۱۳). این مشکل مربوط به کمّیت خروجی ایمن است. برخی از روشها به شرح زیر میباشد:
روش آماری : روشهای آماری به ما اجازه میدهد تا تغییرات ذاتی و عدم قطعیت در پیش بینی ضرر و زیان های ناشی از حوادث را محاسبه کنیم. این برنامه یک ابزار مقایسهای هر دوره با دوره دیگر را ارائه میدهد. روش های آماری همبستگی، رگرسیون، تحلیل واریانس و جداول غیر پارامتری احتمالی به کار میرود. شاخصهای اندازه گیری شامل فراوانی کارآمدی، شدت کارآمدی و تاخیر روزانه، شدت و فراوانی حوادث است.
تابع انتظار : این روش ماهیت احتمالی حوادث را در نظر میگیرد. در این روش تعداد حوادث مورد انتظار با تعداد واقعی حوادث تعیین میشود.
رویکرد ارزیابی ریسک : ریسک، از ویژگیهای غیر قابل اجتناب تمام تصمیمات مربوط به آینده است. چهار ابزار تجزیه و تحلیل خطر در حال حاضر محبوب میباشد. که شامل تجزیه و تحلیل خطر (HA)، حالات شکست و تجزیه و تحلیل اثرات (FMEA)، تجزیه و تحلیل درخت خطا (FTA) و تجزیه و تحلیل ریسک احتمالاتی (PRA) است(اَدبییایی و همکاران، ۲۰۱۳).