۳-۶-۳) آزمون شناخت لمسی
این ابزار، بهمنظور ارزیابی حس شناخت لمسی مورد استفاده قرار میگیرد و شامل سه صفحه دیسکی میباشد که سه نوع شکل(دایره، مربع و ششضلعی) با ابعاد متفاوت(۱۵،۸ و ۵ میلی متر) و سه نوع بافت(یکنقطه، دو نقطه و سهنقطه) با فواصل مختلف (۱۵، ۸ و ۴میلیمتر) روی آن تعبیه شده است.

در صورت وجود حساسیت بیشاز حد نوک انگشت ابتدا باید حساسیت زدائی انجام شود.فرد باید حداقل، قادر به شناسائی و لمس مونوفیلامان شماره ۴٫۳۱ در نوک انگشت اشاره یا کوچک باشد (یعنی قادر به درک حس درد و حرارت باشد و توانائی
مانیپولاسیون(دستکاری) کردن اشیاء را تاحدی داشته باشد). بیمارانی که ترمیم عصب اولنار دارند یا نوک انگشت کوچک و بیمارانی که ترمیم عصب مدیان دارند، با نوک انگشت اشاره) لمس را انجام میدادند نمایند.هرکدام از صفحات مربوط به اشکال و نقاط مختلف را، به طور تصادفی در مقابل بیمار قرار داده میشد. هیچ گونه محدودیت زمانی وجود نداشت. هر کدام از اشکال و نقاط فقط یکبار به بیمار ارائه می شد. سیستم نمره دهی : شناسائی صحیح هر سه نوع شکل و بافت ، یک نمره را به خود اختصاص می دهد.درصورتی که یک یا دو آیتم اشتباه ذکر شود، فردی نمره ای کسب نمی کند(نمره صفر). ماکزیمم نمره برای کل تست شش نمره می باشد.(۰٫۰۹۶STI test r = ) (حسن‌زاده و همکاران، ۱۳۸۹).

روند انجام ارزیابی نتایج حسی با آزمونهای SWMs، TPDثابت (نوع استاتیک) و شناخت لمسی و برآورد نمره نهائی نمره حساسیت پذیری کارکردی، به روش زیر انجام گرفت:
۱) انجام آزمون SWMs : ابتدا توضیحی راجع به آزمون به بیمار داده شد تا از نحوه اجرای آزمون مطلع گردد تا هر زمان تحریک را درک کرد با گفتن بله به آزمونگر اطلاع دهد.بیمار در وضعیتی راحت روی صندلی جلوی میز نشسته، ساعد در وضعیت سوپیناسیون روی میز و مچ در وضعیت طبیعی قرار می‏گرفت و بینائی بیمار با بستن چشم حذف می‏گردید. تست با مونوفیلامنت شماره ۸۳/۲ شروع می‏شد. فیلامنت‏،در سه نقطه کلیدی، یعنی نوک انگشت شست و اشاره و بند فوقانی انگشت اشاره برای عصب مدیان و نوک انگشت کوچک، بند فوقانی انگشت کوچک، برجستگی فوقانی هیپوتنار برای عصب اولنار) تست می‏شد. مونوفیلامنت به‏مدت ۵/۱ ثانیه به‏صورت عمودی روی پوست قرار داده می‏شد سپس با اعمال فشار روی فیلامنت تا‏حدی‏که در عرض ۵/۱ ثانیه خم و هلالی شکل شود از روی پوست برداشته می‏شد. در‏حین تحریک دقت می‏شد که مونوفیلامنت بیش‏از‏حد خم نشود یا از روی پوست نلغزد. بیمار باید به تحریک پاسخ صحیح میداد تا منجر به کسب امتیاز مونوفیلامنت شماره۸۳/۲ شود و سپس، فیلامنت سبک‏تر یعنی ۵۶/۴ جهت تحریک انتخاب می‏شد و سپس به ترتیب ۳۱/۴ و ۶۵/۶ تست شد. در مورد فیلامانهای کمتر از شماره ۴ لازم بود بیمار از ۳ بار تحریک یک پاسخ صحیح بدهد تا امتیاز آن را کسب نماید. این آزمون توسط سری ۵تائی مونوفیلامنت‏ها انجام شد.زمان لازم برای ارزیابی در هر بیمار حدود ۵ دقیقه بود.
۲- انجام آزمون TPDثابت (نوع استاتیک): تراکم عصب دهی فیبرهایی با انطباق آرام را ارزیابی می‌کند.
این آزمون مطابق با متد موبرگ[۴۱۲] (موبرگ،۱۹۹۱) انجام شد. ارزیابی با فاصله ۱۵میلیمتر شروع میشد و دیسک بهطور تصادفی و بهصورت طولی یک یا دو نقطه بر روی پوست قرار داده می‌شد. حرکت از دیستال به پروگزیمال ، روی فالانکس دیستال[۴۱۳] (بند انتهائی) و نقاط پهلو به پهلو و موازی با محور طولی انگشتان بود.۷ پاسخ صحیح از ۱۰ بار تحریک به عنوان نتیجه نهائی ثبت
میگردید.(۰= بزرگتر ویا مساوی ۱۶میلی متر،۱=۱۵-۱۱ میلی متر،۲=۱۰-۶ میلی متر،۳=کوچکتر از ۶میلی متر) (۵). وسیله کاربردی Disk Discriminator می‌باشد، به‏تدریج فاصله‌ها تغییر داده می‌شد تا حداقل فاصله‌ای که بیمار قادر به تشخیص آن می‌باشد، مشخص گردد. پاسخ بیمار: «۱نقطه، ۲ نقطه، نمی‌توانم بگویم». (فاصله‌ها در افراد معمولی:mm4-2 برای سنین ۶۰-۴۰ سال، mm6-4 برای ۶۰ سال و بالاتر است)

این را هم حتما بخوانید :
پژوهش - طراحی یک سیستم خبره به منظور انتخاب مناسب‌ترین روش تصمیم‌گیری چندمعیاره با توجه ...

  1. آزمون شناخت لمسی: تست شناسائی شکل و بافت[۴۱۴](STI)، طبق روش زیر انجام شد:

ابتدا توضیحی راجع به آزمون به بیمار داده شد تا از نحوه اجرای آزمون مطلع گردد .بیمار در وضعیتی راحت روی صندلی جلوی میز نشسته، و بینائی بیمار با بستن چشم حذف می‏گردید. صفحاتی که سه شکل دایره، مربع و شش ضلعی در سه ابعاد(۱۵، ۸ و ۵ میلی متر) و بین اشکال، یک نقطه، دو نقطه و سه نقطه (نقاطی با فواصل ۱۵،۸ و ۴ میلیمتر) به منظور ارزیابی توانائی شناسائی بافت، تعبیه شده بود. این صفحات به بیمار نشان داده می شد و از او خواسته می شد با چشم بسته و به کمک لمس فعال نوک انگشت(در ضایعه عصب مدیان، انگشت اشاره و ضایعه عصب اولنار انگشت کوچک) اشکال و بافت را تشخیص دهند. ترتیب انجام تست از اشکال بزرگتر و فواصل بیشتر به سمت اشکال کوچکتر و فواصل کمتر بود. تست به شکل دوطرفه انجام شد. حداکثر نمره (نمره نرمال) برای هر دست ۶ نمره بود.
آزمون SWMs ، TPD و شناخت لمسی، برای هر بیمار انجام شد.نحوه محاسبه نتایج بهدست آمده از هر سه آزمون طبق پروتکل “رزن[۴۱۵] و لوندبرگ[۴۱۶] ” (رزن و لوندبرگ، ۱۹۹۸)، بهطور خلاصه در جدول آمده است:

۱ Semmes – Weinstein Monofilament
نتایج=۱۵-۰
غیرقابل تست =۰
فیلامنت شماره ۶٫۶۵ =۱
فیلامنت شماره ۴٫۵۶=۲
فیلامنت شماره ۴٫۳۱ =۳
فیلامنت شماره ۳٫۶۱=۴
فیلامنت شماره ۲٫۸۳ =۵
عدد نرمال=۱۵
s2PD(انگشت ۲ یا ۵ )
نتایج=۱۵-۰
۰=≥۱۶ میلیمتر
۱=۱۵-۱۱ میلیمتر
۲=۱۰-۶ میلیمتر
۳≤۵ میلیمتر
عدد نرمال=۳
دانلود متن کامل پایان نامه در سایت jemo.ir موجود است