بازی های بتل رویال؛ چرا محبوب و چرا دیگر بس است

این روزا با احتمال خیلی کم پیش میاد که سبکی جدید قدم به دنیای بازیای ویدیویی بزاره و با مقبولیت و استقبال بالای گیمرها مواجه شه. بیشتر بازیایی که هر سال روونه بازار می شن، همون شوترهای اول شخص پرطرفدار هستن، نقش آفرینیایی که بیشتر از هر موقع دیگری محبوب شدن و یا بازیای ورزشی و ریسینگی که چون گذشته بهترین نیستن.

البته سبک جدید بتل رویال که یکی از حیرت زدگیای ده سال گذشته دنیای بازیه، پاراگراف بالا رو زیر سوال می بره. این سبک که درست از روح رمانی به همین نام و سری فیلمای هانگر گیمز تغذیه می کنه، امروزه به اونقدر محبوبیتی رسیده که عنوانی چون فورتنایت حالا درآمدی بیشتر از ۱ میلیارد دلار واسه سازنده هاش کسب کرده.

اما در این مطلب می خوایم اول به طور خلاصه به گذشته و نقطه شروع این سبک جدید پرداخته، در ادامه عوامل موفقیت اونو بررسی کرده و در آخر توضیح بدیم که به چه دلیل بهتره هر چی زودتر با اون وداع کنیم.

چیجوری همه چیز شروع شد؟

بازی H1Z1 یکی از اولین عناوین بتل رویال جداگونه بود که هیچوقت نتونست به محبوبیت بازیای امروزی برسه.

به نظر می رسه اولین باری که اینجور ایده ای تو یه بازی ویدیویی به کار برده شد، سال ۲۰۱۲ میلادی بود که مادی به نام Hunger Games واسه عنوان بسیار محبوب و پرطرفدار ماینکرفت منتشر شد. پس از اون ماد مشابه دیگری به نام DayZ این بار در نسخه دوم سری Arma به وجود اومد و کمی بعد به عنوانی به طور کامل جداگونه تبدیل شد.

اما اگه تا اون زمان نامی از بتل رویال و بازیای اون به گوش‎تون نرسیده بود، تعجبی نداره چون که Player Unknown's Battlegrounds یا به طور خلاصه PUBG اولین عنوانی بود که تقریبا بیشتر ما رو با این سبک آشنا کرد و نام بتل رویال رو بر سر زبونا انداخت. طراح اصلی بازی هم چون دیگه عناوین کارش رو با مادی در Arma 2 و در ادامه با بازی مستقلی به نام H1Z1 شروع کرد تا اینکه به استخدام استودیو Bluehole در اومد و ایده قدیمی اش یعنی همون PUBG رو به صورت دسترسی زودتر از موعد معمولی منتشر کرد.

البته کار به همین جا ختم نشده و فورتنایت که در اوایل انتشارش به تقلیدی کورکورانه از پابجی متهم می شد، اونقدر طیف بزرگی از مخاطبین رو جذب خود کرد که امروزه به پدیده ای در فرهنگ عام تقریبا تموم مردم دنیا تبدیل شده. باور نمی کنین؟ کافیه بخش اخبار سایت ما رو تو یه ماه گذشته دنبال کرده باشین تا با عنوانای عجیبی چون استخدام مربی به وسیله والدین واسه بچه هاشون در بازی یا درآمدهای کهشکشانی اون مواجه شید. گسترده شدن ایموتا یا همون حرکات رقص فورتنایت که خود بحث جذاب و گسترده دیگه ایه.

اما اگه فکر می کنین پابجی و فورتنایت تنها بازیای بتل رویالی هستن که صنعت بازی رو به تصرف خود در آورده ان، سخت از مرحله پرتین. سری به شبکه استیم بزنین و تنها نگاهی به بازیای منتشر شده در چند ماه گذشته بکنین. بی بزرگ نمایی با ده ها عنوان جور واجور رو به رو میشین که هر کدوم طوری تلاش دارن موفقیتای دو بازی نامبرده رو تکرار کنن.

مطمئنا فورتنایت رو می‎توان یکی از حیرت زدگی‎های دهه گذشته دنیای بازی دونست.

اما به چه دلیل بتل رویال به این اندازه محبوبه؟

واسه اینکه سبکی چون بتل رویال در اینجور زمان کوتاهی به این موفقیت و محبوبیت برسه و به راستی راه صد ساله رو یه شبه طی کنه، مطمئنا عوامل زیادی نقش بازی می کنن. اولین برتری اینجور عناوینی دقیقا سبک جدید و متفاوت اونا هستش. در صنعتی که هر سال دکمه های کنترلر رو واسه پاس دادن در بازیای ورزشی فشار می دیم و یا طبق عادت پاییز هر سال منتظر شوتر تکراری دیگه هستیم، عنوانی با سبک نو می تونه دادوفریاد به پا کنه، البته اگه تقریبا بی اشکال اجرا شه.

ساخت و طراحی ژانری جدید تنها دلیل موفقیت فورتنایت یا پابجی نیس وگرنه خیلی زیاد بازی جداگونه روی شبکه استیم پیدا می شه که تقریبا تموم صورت اونا متفاوت از عناوین عادی امروزیه اما حتی در تامین هزینه های ساخت خود هم ضعیف هستن. به چه دلیل راه دور بریم؟ همون ماد ماینکرفت و بازیای H1Z1 و DayZ نتونستن در جا انداختن سبک بتل رویال کار چندانی از پیش ببرن.

از اجرای درست که بگذریم، در خود ذات سبک بتل رویال جذابیتایی نهفتهه که واقعا می تونه هر مخاطبی رو جذب خود کنه. واسه درک بهتر این جذابیتا بهتره کمی از علم روان شناسی و به طور خاص تر نظریه «هرم سلسله مراتب نیازای مزلو» کمک بگیریم. هرم نیازای مزلو بر خلاف ظاهرش، نظریه ای ساده و قابل درکه، این هرم نیازای اساسی آدم و اولویت اهمیت اونا رو نشون میده.

همونجوریکه در هرم زیر می تونین ببینین، اولین نیازای مهمی که هر انسانی واسه رفع اون تلاش می کنه، نیازای فیزولوژیکی مثل تامین غذا، آب، خواب و سلامته. پس از جفت و جور اومدن این نیازها، نوبت به امنیت می رسه و همین روند تا بالا و نیازای دیگری چون عزت نفس و شکوفایی فردی ادامه پیدا می کنه. حالا ربط این هرم با موفقیت عنوانی چون فورتنایت چیه؟ بازیای بتل رویال خوب خیلی از طبقه های این هرم نیاز رو نشونه می گیرن.

هرم سلسله نیازای مزلو درجه اولویت و اهمیت نیازای جور واجور آدم رو به ترتیب نشون می‎دهد.

طبقه اول و دوم این هرم همون نیازهایی هستن که تقریبا در هر بازی ویدیویی پیاده می شن و تا حد زیادی جذابیت بازیا مدیون اونا هستش. تقریبا در هر عنوانی که فکرش رو بکنین، شما واسه تامین سلامت و امنیت کاراکتر خود تلاش می کنین. از روی مشکلات می پرید، به سمت نیروهای دشمن تیراندازی می کنین و حتی در بیشتر بازیای بتل رویال چون یه آدم اولین به دنبال مشکلات می گردید، وسایل جدید می کنین و به شکار و جنگ می رید.

بعضی از بازیای خاص و قدرتمندی چون The Last of Us و با کمی ارفاق عناوین چند نفره دست هاشون رو واسه گرفتن طبقه سوم هم دراز می کنن. لست آو آس با داستان بی نظیرش روی نیازهایی چون دوستی و خونواده دست میذاره و بازیای چند نفره هم تا حدودی نیاز آدم به رابطه برقرار کردن رو قلقلک میدن، صد البته اگه اونم تیمی رو که با شدت ۱۵۰ دسی بل با هدست درست در گوش شما داد می زنه، ندیده بگیریم.

اما عناوین بتل رویال جاه طلبانه قدم هاشون رو بسیار بالاتر می ذارن. همکاری چند نفره در مسابقات تیمی فورتنایت یا پابجی ضرورت ایجاد رابطه و صحبت کردن (بخونین طبقه سوم) رو بیشتر از هر بازی چند نفره دیگری به ما تذکر میدن و حتی پرچم خود رو در طبقه های بعدی هم به اهتراز در می یارن. مزلو در طبقه چهارم از نیازهایی چون احترام و اعتماد به نفس میگه، حالا شما لذت و اعتماد به نفس به وجود اومده به وسیله اول شدن تو یه مسابقه ۱۰۰ نفره بتل رویال رو با صدها بار اول شدن در بازی شوتری چون کال آو دیوتی مقایسه کنین.

عنوانی چون پابجی با دست گذاشتن روی نیازای ایجاد رابطه و حل مشکل، تبدیل به تجربه‎ای لذت بخش واسه مخاطب خود می‎شه.

نگاهی به طبقه آخر نیازای اساسی آدم بکنین، در میان نیازای نامبرده شده «حل مشکل» رو می ببینن. حالا به یاد بیارین که چیجوری پابجی به خصوص در حالت تیمی شما رو تشویق می کنه تا واسه حل مشکل که در این مورد فرار کردن از دست تیمی دیگه یا نابود کردن اونا هستش، روش هدف دار و برنامه بچینید. همین موارد به تنهایی کافیه تا بتل رویال به خودی خود سبکی جذاب باشه، دیگه حالا مدیریت و بازاریابی عالی اپیک گیمز رو به معادله اضافه کنین که چیجوری فورتنایت رو تقریبا به همه پلفترمای ممکن آورده.

به چه دلیل بهتره دیگه بتل رویال رو کنار بذاریم؟

در قسمت ابتدایی مطلب از این گفتم که چیجوری با رفتن به استیم با سیل بزرگی از بازیای بتل رویال منتشر شده فقط در چند ماه گذشته مواجه میشین اما شاید این عبارت به تنهایی نتونه عمق فاجعه رو نشون بده. بنا هستش فقط در همین سال جاری نزدیک به ۱۶ بازی بتل رویال عرضه شن و در این رقم همون بازیای کوچیک و بزرگ جداگونه در نظر گرفته نشده ان، عناوینی که خیلی از اونا با هدف مسخره بازی و تقلید از بازیای بزرگ چون پابجی ساخته شده و یهو با استقبالی عجیب رو به رو شدن.

در کنار همه این عناوین مخصوص بتل رویال، بسیاری دیگه از سریای قدیمی چون بتلفیلد و کال آو دیوتی هم واسه بخش چند نفره خود به سراغ این سبک رفته ان و شاید کمی باورش عجیب باشه اما تحت تاثیر همین جو، بتل رویال به شکلی راهش رو به نسخه جدید فیفا هم باز کرده. به بیان بهتر، تقریبا هر بازی سازی این روزا فکر می کنه که طوری باید یا یه بازی بتل رویال بسازه و از المانای اون در ساخته اش استفاده کنه.

بازی‎های بتل رویالی که تو یه الی سه سال گذشته عرضه شده و یا به زودی منتشر می‎شن. البته ده‎ها عنوان جداگونه دیگه رو هم به این لیست اضافه کنین. (واسه بزرگ شدن روی عکس کلیک کنین)

چه خوب یا چه بد، پیدایش سبک بتل رویال و بازیای پرفروش اون یکی از عجایب بزرگ چند سال گذشته دنیای گیمه. دلایل زیادی هست که به خاطر اون باید از ظهور این سبک نو خوشحال باشیم. مهم تر از همه، عناوینی چون پابجی و فورتنایت فرصتی بوده و شاید تا یه مدت دیگه باشن تا کمی از کلیشه های صنعت دور شیم. گیرایی این بازیا به اندازه ایه که تا مدتا سرگرم کننده باقی بمونن، بروزرسانیای پیوسته هم دووم اونا رو خوب تضمین می کنن.

یکی از بهترین تجربه های گیمینگ چند ماه گذشته خود من شبایی پشت سر هم بود که با بقیه دوستانم به شکل تیمایی چهار نفره از هواپیما بر فراز آسمون میرانمار در پابجی به پایین می پریدیم یا در دنیای فانتزی فورتنایت تموم تلاشمون رو می کردیم که دوباره اول شیم، راستش رو بخواین این تجربه ها بازم هم لذت بخش هستن. اما فورتنایت، پابجی و چند عنوان شاخص دیگه رو که کنار بذاریم، بیشتر بازیای بتل رویال تنها تقلیدایی ضعیف و بی کیفیت هستن.

وقتی که بهتر به اون فکر می کنین، همه چیز درست مانند یه لوپ احمقانه به نظر می رسه. هممون به بهونه تجربه ایده ای نو و فرار از کلیشه ها به بازیای بتل رویال پناه آوردیم و حالا خود این عناوین در حال تبدیل شدن به کلیشهایی خسته کننده هستن. اگه وقتی بود که از عرضه چندین شوتر اول شخص فقط در چند ماه خسته شده بودین، حالا انگار هر دو سه هفته یه بار باید انتظار بتل رویال دیگری رو داشته باشیم.

ایراد کار از خود سبک بتل رویال و یا حتی حتما از بازیایی که به سراغ المانای اون می رن، نیس. بخش Last Man Standing به حق یکی از جذاب ترین حالتای بازی فیفا استریت بود و چه بهتر که حالا به بهونه محبوبیت بتل رویال در قالبی متفاوت قراره به فیفا ۱۹ بیاد. تصور آوردن دنیای بتل رویال به میدونای جنگ بتلفیلد با اون تنوع وسایل نقلیه هم هیجان انگیزه.

بتلفیلد ۵ و نسخه چهارم سری بلک آپس از جمله بازی‎های شوتری هستن که در بخش چند نفره به سراغ بتل رویال رفته‎ان، هر چند الان اطلاعات خیلی از اون‎ها نداریم.

رو آوردن مخاطبا به بتل رویال و استفاده سازنده ها از فرصتای به وجود اومده، همون داستان تکراری بازیای ارلی اکسز (دسترسی زودتر از موعد معمولی) و لوت باکسا هستش. ایده هایی که به تنهایی خوب هستن اما بازی سازان و فعالان صنعت با استفاده ای افراطی اونا رو به لجن می کشونن.

چه ایده ای بهتر از عرضه زودتر از موعد معمولی یه بازی با قیمت کمتر و کامل کردن اون با بهره بردن از نظرات کاربران و گیمرها؟ اما همونجوریکه بستر ارلی اکسز از این هدف والی به فرصتی واسه عرضه بازیای بی کیفیت و ناقص پایین کشیده شد، این روزا هم تقریبا هر بازی سازی از استودیوای جداگونه گرفته تا شرکتای بزرگ، به سفره ای که جلویشان انداخته شده، چنگی میزنن تا شاید درآمدی سرسام آور به جیب بزنن.

حتی حمله همه مردم به فورتنایت و تبدیل شدن اون به یه پدیده بزرگ در عین حالا که فرصتی خوب واسه آشنا کردن بقیه با صنعت و دنیای بازیای ویدیوییه، اما زیاده روی اونا در بازی کردن دوباره خبرهایی چون خودکشی و ضررهای خیلی توجیه نشده بازیای ویدیویی رو به تیتر اول سایتا می آورد. آفتایی که چند سال هستش بسیاری تلاش می کنن ازش جلوگیری کرده و قدمی در بهبود درک همه مردم بردارن.

یادتون نره تقریبا هممون از تجربه عناوین خوب بتل رویال یا به طور خاص تر، فورتنایت و پابجی، حال می کنیم اما به خاطر همه دلایل بالا هستش که باور داریم وقت اون رسیده قطار عرضه عناوین این سبک واسه یه مدت توقف کنه یا دست کم در بهترین حالت از سرعتش کم کنه چون که در دراز مدت می تونه آسیبای زیادی به صنعت بازی بزنه. نظر شما در مورد امتیازات و مشکلات گسترده شدن سبک بتل رویال چیه؟ از کدوم بازیا بیشتر حال می کنین؟ دیدگاه های خودتون رو حتما با ما به اشتراک بذارین.

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *