استراتژی های ذهنی برخی از برترین قهرمانان المپیک برای موفقیت

همه کسائی که واسه رقابت در برابر بهترین قهرمانان ورزشی دنیا در مسابقات بزرگی مثل المپیک ظاهر می شن، واسه قرار گرفتن در بهترین حالت جسمی و کسب بهترین نتیجه در بخش فعالیت خود چند سال تلاش کردن.

اما موفقیت ورزشکاران در میادین ورزشی فقطً به آمادگی جسمی اونا خلاصه نمی شه. ورزشکاران المپیکی بسیاری هستن که به شما خواهند گفت موفقیت محصول چارچوب ذهنی و توانایی فرد در دوری از بازی روانی حریف و مقاومت در برابر فشار مسابقه هم هست. اما واسه رسیدن به این مهم، هر کسی روش هدف دار خاص خودشو داره.

در ادامه می تونین به روشای هدف دار روانی ورزشکاران پر افتخار ترین کشور شرکت کننده در رقابتای المپیک با ۱۰۰۰ مدال طلا رو از نظر بگذرونین. روشن ترین نکته مثبت این روشای هدف دار اون هستش که هر کسی می تونه نسخه شخصی سازی شده خودشو از روی اونا بسازه و استفاده کنه. هدف از انجام این کار می تونه از حفظ خونسردی تو یه جلسه کاری گرفته تا تقویت روحیه قبل از سخنرانی فرق داشته باشه.

بی توجهی کامل به عوامل حواس پرت کن

الیسون فلیکس، ستاره ۳۰ ساله مسابقات دو و میدونی میگه: «وقتی به سمت محل قرار گرفتن خود در میدون دو و میدونی قدم می ذارم، تمرکز کامل دارم. هر چقدر هم که دوربین و فلاش در دور و برم باشه، من حواسم به هیچ کدوم از اونا نیس. هیچ صدایی رو نمی شونوم. من صد درصد حواسم رو متوجه کاری می کنم که باید انجام دهم».

تجسم نقشه های جور واجور واسه سناریوای محتمل

سال ۲۰۱۶ پنجمین حضور مایکل فلپس در المپیک رو رقم زد. مربی همیشگی اون باب باومن در سال ۲۰۱۲ در مورد آمادگی ذهنی این فوق ستاره ورزش شنا این جوری توضیح داده: «اون بهترین مسابقه ممکن رو تو ذهن خود تجسم می کنه. اونقدر قوی این کار رو انجام میده که انگار واقعاً مسابقه رو تجربه می کنه و در آب شیرجه می زنه. بعد سناریوای جور واجور رو یکی یکی بررسی می کنه».

فلپس در تکمیل صحبتای مربی اش اضافه کرده: «تصور می کنم که مثلاً اگه لباسم پاره شد، یا عینکم شکست، یا مثل این مسائل، چیکار باید بکنم».

باومن ادامه داده: «اینطوری اون تموم این سناریوا رو در دیتابیس ذهنی اش نگه می داره. بعد وقتی مسابقه میده سیستم عصبی اش از قبل واسه انجام هر کدوم از این کارا برنامه ریزی شده. هر وقت هر کدوم از این اتفاقات اتفاق افتاد، اون بدون این دست اون دست کردن عکس العمل مناسب رو از خود نشون میده».

حفظ خونسردی با افکار مثبت

لکسی تامپسون که حالا ۲۱ سال داره، در ۱۲ سالگی جوون ترین بازیکن گلف حاضر در مسابقات گلف زنان آمریکا بود. اون در مصاحبه ای گفت که هنگام تمرین، به کمک یه مربی به تقویت آمادگی ذهنی خود می پردازه: «مربی من معمولاً قبل از هر کاری آرامش منو سبک و سنگین میکنه چون اگه به چیزی فکر کنم که آرامشم رو ازم بگیره، ضربان قلبم بالا میره. وقتی این اتفاق میفته اون ازم می خواد نفس عمیق بکشم و به چیزی فکر کنم که منو خوشحال می کنه».

اون ادامه داده: «اینطوری شروع می کنم به تکرار فکرای مثبت؛ مثلاً به این فکر می کنم که من خیلی با استعداد هستم. این کار بدون این دست اون دست کردن ضربان قلبم رو پایین می آورد. من یه فوت وفن تنفس هم دارم که از اون در زمین مسابقه هم استفاده می کنم. قبل از انکه بخوام به توپ ضربه بزنم، ضربه دلخواهم رو در ذهنم تجسم می کنم تا از شر تموم افکار منفی خلاص شوم. باید چارچوب ذهنی مثبت خودمو حفظ کنم، چون ۸۰ درصد بازی گلف، ذهنیه».

گفتگوی داخلی مثبت

داریل هومر، شمشیرباز ۲۶ ساله، در المپیک ۲۰۱۲ هم حضور داشته. اون درباره تکنیکای مورد استفاده اش واسه موفقیت در مسابقات گفته: «من قبل از مسابقه، وقتی رو به قوت قلب دادن به خودم اختصاص میدم. همیشه واسه خودم تکرار می کنم که من بهترین هستم و تلاش می کنم حواسم فقط به لحظه باشه. چند موسیقی انرژی بخش گوش می کنم و بعد تلاش می کنم خوش باشم و فقط واسه مسابقه آماده شوم».

حذف احتمال شکست از گزینه های پیش رو

گرت وبر گیل، شناگر ۳۱ ساله تا اینجا ۲ مدال طلای المپیک کسب کرده. اون در مصاحبه ای گفته: «اول از همه اینکه من هیچ وقت به شکست خوردن فکر نمی کنم. اگه هنگام مسابقه به شکست خوردن فکر کنین احتمال اینکه واقعاً ببازید و به خونه برگردین خیلی زیاد میشه. دوم اینکه حتماً به پیروزی هم فکر نمی کنم. من به تلاشی که واسه به دست آوردن آمادگی انجام داده ام مطمئن هستم و این رو خوب می دونم که تمرینات من از تموم رقبایم در مسابقه بهتر و بیشتر بودن».

اون در ادامه اضافه می کنه: «من به بدنم، تمرینام، مربی ام، تلاش ام و آمادگی ام اعتماد می کنم. روی شنا کردن خودم متمرکز میشم چون که می دونم با این کار، واسه پیروزی در موقعیت خوبی قرار می گیرم».

تجسم تکراری روز مسابقه به مطلوب ترین شکل ممکن

کایلا هریسون، که حالا ۲۶ سال داره در سال ۲۰۱۲ اولین مدال طلای آمریکا در رشته جودو رو به ارمغان آورد. اون در مصاحبه ای عنوان کرده هر شب ۱۰ دقیقه از وقت خود رو به تجسم خودش در المپیک اختصاص میده؛ از لحظه بیدار شدن از خواب گرفته تا گوش سپردن به موسیقی در راه رسیدن به محل مسابقه و خود مسابقه.

اون میگه: «من خودمو در حال شکست رقیبم در مسابقه فینال و قرار گرفتن روی سکوی اول و تماشای به اهتزاز در اومدن پرچم کشورم تصور می کنم. قرار گرفتن مدال طلا دور گردنم و در آغوش گرفتن مربی ام رو حس می کنم. من هر شب تموم اینا رو در ذهنم تجسم می کنم». اون به خبرنگاران گفته واسه المپیک ۲۰۱۲ هم همین کار رو کرده بود.

سپردن مسائل غیر قابل کنترل به سرنوشت

مریل موزس، دروازه بان ۳۸ ساله تیم واترپلو میگه اطمینان داره اعضای تیمش هرچه در توان دارن انجام میدن. اون گفته: «تا وقتی خودتون بدونین ۱۰۰ درصد توان خود رو گذاشته اید و واسه رسیدن به بیشترین حد پتانسیل خود تلاش کردین، اتفاقی که قرار باشه بیفته میفته؛ نمیشه همه چیز رو کنترل کرد».

اون در عین حال گفته اجازه نمی ده مشکلات مزاحمتی واسه اعتماد به نفسش بسازن و میگه: «تصور من همیشه این بوده که اگه نسبت به هرکی دیگه بیشتر تمرین کنم و انرژی بیشتری بذارم، از همه آماده تر هستم. فکر می کنم اعتماد به نفسی که دارم از همین جا ناشی می شه».

اون در ادامه اضافه کرده: «تا وقتی که خودمو خوب آماده کنم، می دونم تموم انرژی ام رو واسه این کار می ذارم. استعداد و شرایط فیزیکی خوبی هم نصیبم شده که میتونم با به کار گیری اونا در این سطح بازی کنم».

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *