گردشگری فرهنگی:پایان نامه درمورد گردشگری

دانلود پایان نامه

گردشگری فرهنگی

امروزه، جاذبه هاي فرهنگي از عوامل مهم در جذب گردشگر فرهنگي است.گردشگري فرهنگی، مجموعه اي از مکان ها، سنت ها، هنرها، جشن ها و تجاربی است که یک کشور و مردم آن را به تصویر می کشد و تنوع و شخصیت آن کشور را منعکس می کند و هدف اصلی گردشگران دیدن جلوه هاي فرهنگی یک مقصد از قبیل مراسم، رفتارها، هنر و موسیقی آن است، در مناطق در حال توسعه، اماکن مذهبی یا کارگاه هاي صنایع دستی از جمله جاذبه هاي فرهنگی براي گردشگران است (عمران پور، 1388: 4). به عبارتی  دیگر گردشگري فرهنگي هم نوعي از گردشگري است كه براي شناخت تمدن ، فرهنگ، آداب و رسوم و سنت هاي يك گروه، جامعه ، منطقه يا يك كشور از طريق بازديد بناهاي باستاني و معماري دوره هاي مختلف تاريخي ، موزه ها و شركت در جشنواره هاي هنري انجام مي شود. گردشگري فرهنگي خواهان آشنايي با فرهنگ مناطق مختلف و كاوش در چشم اندازهاي فرهنگي جوامع انساني و درك آن هاست (ساعی و همکاران، 1389: 77).

طبق تقسیم بندي که از لحاظ موضوعی انجام گرفته گردشگري فرهنگی به انواع زیر تقسیم می شود:

انواع گردشگری فرهنگی و هنری ( گردشگری میراث):

  • آثار باستانی
  • آثار تاریخی
  • آثار فرهنگی ( موزه ها، گالری ها، کنسرت ها، جشنواره های فیلم سینمایی، فستیوال ها، سالن های مد و …)
  • آثار سنتی ( مردم شناسی، لباس شناسی، غذای محلی، پایکوبی، مراسم ملی و محلی)
  • گردشگری غذایی
  • گردشگری دینی ( زیارت، عبادت، انجام وظایف شرعی، هیات های مذهبی و …) ( پاپلی یزدی و سقایی، 1386: 5).

ریچاردز و ویلسون[1] (2006)، به فرهنگ به عنوان  یک عنصر مهم سیستم گردشگری اشاره می کنند. تعاریف مختلفی برای گردشگری فرهنگی وجود دارد. به عنوان مثال ریچاردز گردشگری فرهنگی را همه ی حرکات افراد به سمت جاذبه های فرهنگی خاص، مانند سایت های میراث فرهنگی، تجمعات هنری و فرهنگی، هنر و تئاتر در خارج از محل طبیعی اقامت خود، تعریف کرده است. در واقع این به عنوان یک شکل از گردشگری تجربی بر اساس جستجو و شرکت در تجربه های جدید و عمیق فرهنگی، ماهیت زیبایی شناختی، فکری، عاطفی و یا روانی است (Richardes, 1997: 24 ). هیوز[2] (2002)، گردشگری فرهنگی را از لحاظ دامنه، طیف گسترده ای از فعالیت ها و اشیاء از جمله عتاصر اصلی زندگی روزمره، شیوه های ار، لباس های محلی، معماری، صنایع دستی، اماکن تاریخی، زبان، مذهب، سایت های مذهبی، سنت ها، فعالیت های اوقات فراغت، گالری های هنری، موسیقی، غذاهای محلی، تئاترها، موزه ها، رویدادهای خاص، جشنواره ها، نمایشگاه ها و جوامع محلی را دربر می گیرد (Okumus & et, 2013, 640). ایران نیز با توجه به تمدن کهن خود، از کشورهای صاحب تجربه و سابقه در گردشگری است ( شالچیان، 1372: 12). ایران به ویژه از قرن هفدهم میلادی، اوج دوران حکومت صفویان، به عنوان یک کشور جذاب، نظر بسیاری از گردشگران را به خود جلب کرد و در عصر مشروطیت رو به فزونی نهاد و در دوران رضا پهلوی در آستانه تبدیل شدن به یکی از نقاط جذب گردشگر قرار گرفت ( سازمان ایرانگردی و گردشگری، 1376: 12).

در واقع آن دسته از گردشگرانی که با هدف شناخت فرهنگ، هنر، تئاتر، موسیقی، آداب و رسوم، صنایع دستی، معماري و آثار تاریخی هر منطقه به آن منطقه سفر می کنند، گردشگر فرهنگی نامیده می شود. گردشگر فرهنگی براي بالا بردن اطلاعات علمی و فرهنگی خود با آگاهی کامل منطقه سفر خود را انتخاب می کند نه با انگیزه ي تفریح و سرگرمی[3] و خوشگذران  (عیان بد، 1382: 15). اگر فرهنگ به عنوان نیروي محرك در نظر گرفته شود و به گردشگري شکل دهد آن صورت گردشگري فرهنگی می توان بدین شکل تعریف کرد: حرکت انسان به سوي مراکز جاذب فرهنگی و دور شدن از محل سکناي خویش به قصد جمع آوري اطلاعات و تجربه جهت تامین نیازهاي فرهنگی خود  (پارسایان و اعرابی، 1386: 304  )

گردشگری فرهنگی بخش مهمی از تقاضای جهانی گردشگری را تشکیل می دهد. طبق آمار سازمان جهانی گردشگری[4] 37 درصد گردشگری بین المللی با انگیزه فرهنگی انجام می شود و این تقاضا، سالانه در حال افزایش است. رشد گردشگری فرهنگی و گردشگری میراث به عنوان عناصر گردشگری نوین، توجه سیاستگداران و محققان را در سراسر دنیا به خود جلب کرده است. گردشگری فرهنگی شامل تمام اشکال گردشگری می شود که با انگیزه ی فرهنگی صورت می گیرد ( کاظمی، 1386: 153-154).

[1] Wilson & Richrds

[2] Hughes

[3] Intertainment

[4] World Tourism Organization

دانلود پایان نامه
این نوشته در مقالات و پایان نامه ها ارسال شده است. افزودن پیوند یکتا به علاقه‌مندی‌ها.